In Hier woont alleen de tijd voeren we gebouwen op die door bewoners en gebruikers zijn achtergelaten. Stuk voor stuk hebben ze onderdak geboden aan mensen en hun verhalen. Gezinnen pakten er hun boeltje, waarna een andere familie bezitnam van de ruimtes. Nieuwe dromen, verlangens en herinneringen vulden het pand. Een nieuwe laag verf werd aangebracht, de stroken modieus behang zorgvuldig gladgestreken. Fabrieken gingen failliet, ideologieën wisselden en gaven huis aan instanties die soms haaks stonden op elkaar, maar al die tijd bleef het gebouw staan, als stille getuige. Totdat de laatste bewoner of gebruiker de deur achter zich dichttrok. Vanaf dat moment gaf het gebouw zich over aan een nieuw bestaan, waarin het een alliantie aangaat met de natuur. De spaarzame bezoeker die nu nog langskomt – zoals een vader en dochter, gewapend met hun camera’s – voelt zich er even nietig als levenslustig. Onmiddellijk wordt de verbeelding aangewakkerd. Want nergens is het leven meer aanwezig dan waar het is verdwenen.

verlaten kalksteenfabriek, juni 2019