Met enige vertraging, maar zit hier volop tussen de suikerbonen, ontwerpen van een geboortekaartje, … erg bedankt voor je reactie! Ook wij zijn tevreden over de reportage op Canvas, er zijn natuurlijk dingen die we er graag nog in hadden gezien zoals bijvoorbeeld het gebrek aan een gestructureerde en degelijke nazorg, de begeleiding in bepaalde, niet-universitaire ziekenhuizen, waar ze niet dezelfde ervaring hebben als de universitaire ziekenhuizen die nu aan bod kwamen, … Een vervolg dringt zich op, zullen we eens aan beginnen, se ;-)

Ja, de reacties… het voelt idd wel wat aan als spitsroeden lopen, ik moet eerlijk toegeven dat ik de eerste dagen na de uitzending erg argwanend rond liep, zeker als ik met de kinderen op stap was. Maar Vlamingen zijn over het algemeen een stuk terughoudender als het op meningen spuien aankomt, dus dat viel erg goed mee.

Wat ik zo jammer vind, is het feit dat een aantal mensen dit direct aangrijpen om een polemiek te starten van wat nu ethisch juist of fout is, terwijl het doel van de reportage (en ook de reden waarom David en ik ervoor gekozen hebben om te getuigen) juist was om aan te geven dat, als je voor deze keuze komt te staan, dit heel wat met een mens doet. Ook het taboe doorbreken, het effectieve verdriet en die dubbelheid van verdriet in beeld brengen, de incorrecte registratie… waren allemaal motivaties om hieraan mee te werken.

De eerste vraag die in mijn ogen eigenlijk zou moeten opgeworpen worden is niet het feit wie nu ‘het grote gelijk’ aan zijn kant heeft, maar op welke manier kunnen we de ouders die voor zo’n keuze komen te staan het beste bijstaan. Begrijp me niet verkeerd, ik wil hiermee geen ethische discussie uit de weg gaan, maar aangezien prenatale diagnostiek nog steeds geen exacte wetenschap is (en we geen glazen bol hebben om te kijken hoe de toekomst eruit zou zien, moesten we de ene dan wel de andere beslissing nemen), zal het steeds een enorme worsteling blijven. En zullen er sommige ouders kiezen voor zwangerschapsafbreking en andere ouders niet.

Het is zoals je schrijft in je boek, er blijven alleen maar grijstinten over… ja, het is er dan eindelijk van gekomen! Zowel David en ik vonden het een geweldig boek, zo eentje waarvan je na een eerste keer gelezen te hebben, je het direct wil herlezen en aan de slag wil gaan met markeerstiften. En ook al is de situatie in België enigzins anders dan in Nederland, heel veel zaken zijn erg herkenbaar… en sommige dan weer hallucinant (ik denk alleen nog maar aan de polemiek die het in de Nederlandse politiek teweeg brengt en welke motieven er worden aangedragen om al dan niet voor echo’s te gaan, …). Het heeft me doen besluiten dat er wat teveel spelers in het veld staan in Nederland en in België te weinig, zou hier graag wat meer beweging zien.

Knap ook om al die mensen te vinden. Wat je zeker niet kan zeggen, is dat je niet zorgvuldig te werk bent gegaan, ik denk dat er heel wat werk aan vooraf is gegaan en dat je de verschillende visies op deze problematiek naar voor hebt gebracht, zelfs heel verrassende. De gehandicapte man waarvan de zus kiest voor een ZA, de moslim, … het laat alleen maar zien dat dit alles niet in zwart/wit te vatten valt.

Daarmee is ons TV-optreden maar peanuts, het voelt voor mij aan als een poging tot enige redelijkheid, in een kluwen van dogma’s ;-).

Heel veel groetjes!

Annick en David