Cold blooded old times – Bill Callahan
Hij draait al meer dan 20 jaar mee, maar van een live-plaat was het nog niet gekomen. Nu is er Rough travel for a rare thing van Bill Callahan, met opnames die drie jaar geleden werden gemaakt tijdens zijn toernee in Australië. De meeste nummers die hij er speelde waren eerder verschenen onder de naam Smog, zoals ook dit Cold blooded old times. Callahan is behalve een man van weinig akkoorden ook een man van weinig woorden. Maar die woorden die hij kiest treffen voortdurend doel. Zoals wanneer hij zijn herinneringen als kind opdiept en over zijn ouders schrijft: And though you were/ Just a little squirrel/ You understood every word/ And it’s this way/ They gave you clarity/ A cold blooded clarity. Het nummer verscheen oorspronkelijk op de cd Knock knock (1999) maar is het meest bekend van de soundtrack van de Nick Hornby-verfilming High fidelity.
Hoor de originele versie uit 1999 hier.
Numbers don’t lie – Mynabirds
Ze wilde altijd al een plaat maken die klinkt als ‘Neil Young op Motown’, deze Laura Burhenn die vroeger deel uitmaakte van het gitaarbandje Georgie James. Numbers don’t lie is terug te vinden op de debuut-cd What we lose in the fire we gain in the blood van Burhenns nieuwe groep the Mynabirds - een verbastering van The Minah Birds, een groep die daadwerkelijk in de jaren zestig tekende bij Motown en waaraan naast Rick James inderdaad ook ene Neil Young was gelieerd. ‘I went into the studio to make this Neil Young doing Motown thing,’ vertelt Burhenn over haar nieuwe plaat in een interview aan Spinner. ‘I had been listening to a lot of Dusty Springfield, Bobbie Gentry, and other amazing female singers like Carole King and Grace Slick. A little bit of gospel, soul and a little bit of straight country. There is something very comforting about it. The whole record is really about loss and recovery, I wanted to make music that felt comforting, that people felt familiar with, like family.’ Missie geslaagd.
Zie en hoor hier.
Days- Sambassadeur
Days is de eerste single van de nieuwe, derde cd European van de Zweedse groep Sambassadeur, vernoemd naar Serge Gainsbourgs Les sambassadeurs. Sambassadeur, afkomstig uit Göteborg, grossiert in georkestreerde pop die schreeuwt om eindeloze zomerdagen. Open zwiepende tuindeuren, het haar in de wind. Een groep die in een adem genoemd mag worden met de Schotse collega’s van Camera Obscura (die trouwens ook nèt een nieuwe single hebben uitgebracht, een cover van Richard Hawley’s The nights are cold).
Hoor Days hier.
And now – JJ
Eveneens uit havenstad Göteborg, dit duo JJ. Met opvallend weinig middelen en een goed ontwikkeld gevoel voor mysterie weet JJ veel sfeer te creeëren. Dromerig, kwikzilverachtig, soms fragiel. Hooguit net iets te ijl misschien, die stem van Elin Kastlander. Prachtig en onverbeterlijk wordt de cd aanbevolen op Amazon.com: ‘It is the soundtrack for friends packed into the town square’s tiniest tavern, their moontanned, apple-cheeked faces glowing, their dilated pupils filled with all the meaning and meaninglessness of a magic 8-ball’. De cd kreeg de enigszins misleidende titel No. 3 – de eerste singe heette No. 1 en het daarop volgende echte debuut No. 2.
Hoor JJ en And now hier.
What’s in it for? – Avi Buffalo
Avi Buffalo is de naam die de 18-jarige Avigdor Zahner-Isenberg zijn groep gaf. Een typisch West Coast-geluid, waarin onder meer echo’s weerklinken van de Beach Boys. We draaiden What’s in it for? ook al in december, toen het voor het eerst de ronde deed op internet. De debuut-cd op Sub Pop is nu ook verschenen, en stelt beslist niet teleur. Aan de andere kant van de Atlantische Oceaan was Avi Buffalo al het voorprogramma van het populaire Vampire Weekend. Bijzonder debuut.
Zie en hoor Avi Buffalo en What’s in it for? hier.
Lemonade – CocoRosie
Hoewel natuurlijk niet meer zo verrassend als een paar jaar geleden, is het geluid van de feërieke Newyorkse zusjes Bianca en Sierra Cassady, alias CocoRosie, nog altijd bedwelmend. Ze zijn terug met een nieuwe plaat Grey oceans, en eigenlijk is er niet zo veel veranderd in hun biotoop: de muziek blijft theatraal, burlesk soms, met een engelachtige sopraan en een kinderlijke heks die niet kijken op een snor meer of minder. Ongeëvenaard in de categorie Totally weird stuff. Toch klinkt CocoRosie toegankelijker en minder grillig dan voorheen, of is dat gewenning? Misschien heeft het ermee te maken dat er op Grey oceans een grote rol is weggelegd voor jazzpianist Gaël Rakotondrabe, zo groot dat hij hier en daar al als derde vaste bandlid wordt opgevoerd.
Zie en hoor de clip bij Lemonade hier.
En zie en hoor hier het nog altijd betoverende titelnummer van Noah’s ark (2005).
Troubles will be gone – The Tallest Man on Earth
Terug naar Zweden nu. De Zweedse singer-songwriter Kristian Matsson maakt Dylaneske platen onder de naam The Tallest Man on Earth. Van zijn nieuwe cd The wild hunt draaien we Troubles will be gone. ‘The day is never done/ Still there’s a light on where you sleep/ So I hope someday your troubles will be gone.’
Zie en hoor (een amateur-opname) van Troubles will be gone tijdens een live-optreden hier.
The mermaid parade – Phosphorescent
Na zijn tribute-plaat voor Willie Nelson is Matthew Houck alias Phosphorescent terug met een reguliere plaat (Here’s to taking it easy), daarvan draaien we de onbetwiste standout-track The mermaid parade. Net als Will Oldham verspilt Houck soms net te veel tijd aan rammelende, grillige probeersels, liedjes eigenlijk die even onvast zijn als z’n stem, maar het is niet voor het eerst dat hij óók in staat blijkt te zijn tijdloze, perfecte popliedjes te schrijven.
Hoor Phosphorescent en The mermaid parade hier.
Maar zijn mooiste nummer blijft wat mij betreft vooralsnog Joe tex, these taming blues van Aw come aw wry uit 2005. Hoor hier.
Ravenna – Trembling Bells
Track van de tweede cd Abandoned love van de Schotse folkgroep Trembling Bells (op Honest Jon’s). Het kwartet (met als sterkste troef sopraan Lavina Blackwell) heeft een sterke hang naar de experimentele folk uit het Engeland van de late jaren zestig en omschrijft zichzelf ergens als een ‘song-based group who seek to reanimate the psychic landscapes of Great Britain and relocate them to some vague, mythic land where basic human crises are encountered and conquered.’ Ai… Toch niet te versmaden, dit Ravenna.
Equestrienne – Natalie Merchant
Met uitzondering van een retrospectief was het heel lang stil rond Natalie Merchant. De aanvang van die stilte blijkt achteraf gezien samen te vallen met de geboorte van haar dochter, die ze blijkens haar nieuwe project Leave your sleep bedelft onder de kinderpoëzie (en poëzie over kind-zijn). Op de dubbel-cd is een keur terug te vinden die de periode bestrijkt van de Victoriaanse tijd tot nu, rijk gearrangeerd. De wals Equestrienne is een op muziek gezet gedicht van de vroeg-twintigste-eeuwse jeugdschrijfster Rachel Field.
Zie en hoor Natalie Merchant en Equestrienne hier.
Hoor ook haar indrukwekkende versie van Which side are you on? hier. Which side are you on? werd in 1931 geschreven door Florence Reece, de vrouw van een leider van de mijnwerkersvakbond in Kentucky, en verhaalt over de vurige strijd tussen de mijnwerkers en de mijneigenaren. De melodie leende ze van de Baptisten-lofzang Lay the Lily low. Merchant nam deze versie op voor de vorige cd The house carpenter’s daughter (2003).
When I go down on you – Black Francis
Track van de nieuwe plaat Nonstoperotik van Black Francis, ook nog altijd zanger van de weer herenigde groep The Pixies. Solowerk heeft nooit kunnen tippen aan dat van de illustere groep, en dat geldt helaas nog steeds. Dit nummer, live al langer een favoriet op de setlist, kan er in ieder geval prima mee door.
(Maar geef mij als het er op aankomt toch maar dit).
Rio – Hey Marseilles
Hey Marseilles komt uit Seattle en zingt over Rio. Kern van de groep bestaat uit folkies Nick Ward en Matt Bishop. De cd heet To travel and trunks. Het zijn naast de cello, de accordeon, de trompet, de gitaar en de viool ook die handklapjes die het ‘m doen.
Zie en hoor Hey Marseilles en Rio live in een radio-studio hier.
Salt of the earth – Bettye Lavette
Nog zo’n strijdbaar lied dat het opneemt voor de common man. ‘Say a prayer for the common foot soldier/ Spare a thought for his back breaking work/ Say a prayer for his wife and his children/ Who burn the fires and who still till the earth’. Met Salth of the earth sloten de Rolling Stones indertijd (1968) hun elpee Beggars Banquet af. Bettye Lavette, gelouterd soul- en bluesveteraan, nam – doorleefd als altijd – een versie op voor haar nieuwe cd Interpretations - The British Rock Songbook, waarop ze dertien interpretaties laat horen van klassieke Engelse liedjes. Het idee ontstond nadat ze ter ere van The Who ten overstaan van Pete Townshend en Roger Daltrey tijdens een live-optreden liet horen hoe mooi ze Love reign o’er me had bewerkt. Dat nummer is natuurlijk ook terug te vinden op deze cd, evenals onder meer haar bewogen opnames van Don’t let me be misunderstood en Don’t let the sun go down on me. Lavette, die begin deze eeuw geheel terecht eindelijk aan de vergetelheid werd onttrokken, ontwikkelde op latere leeftijd een zwak voor rock, funk en blues. Ik mag het misschien niet hardop zeggen, maar eigenlijk is dat jammer. Want voor mij blijft ze een van de ongekroonde koninginnen van de deep soul uit de late jaren zestig. Haar klassieke Let me down easy is ongetwijfeld een van de allermooiste nummers in het genre. Hartverscheurend, en zonder weerga. Veel van de muziek die ze indertijd opnam werd haar, zo laat ze vandaag de dag niet na te verkondigen, min of meer door de strot geduwd. Zonder een noemenswaardige doorbraak besloot haar toenmalige platenmaatschappij opgenomen materiaal maar op de plank te laten liggen. Verbitterd keerde Lavette – in ’46 geboren als Betty Haskins – de muziek decennia lang de rug toe, om pas begin deze eeuw herontdekt te worden. Twee jaar geleden trad ze op tijdens het concert ter gelegenheid van de inauguratie van Obama. Zestien juni staat ze in Paradiso.
Zie en hoor hier.
En zie en hoor de 19-jarige Bettye Lavette in 1965 met Let me down easy hier.
Yiri yiri bon – Ska Cubano
Als twee Londenaren, onder wie de ska-legende Natty Bo, naar Santiago de Cuba trekken komen ze in contact met Cubaanse musici die er wel voor voelen samen een band op te richten. Dat wordt Ska Cubano. Dit nummer Yiro yiri bon is terug te vinden op de nieuwste compilatie van het Putumayo-label, Latin party.
Clementine – Sarah Jaffe
Track van geslaagd debuut Suburban nature van de 24-jarige Texaanse zangeres Sarah Jaffe (eerder onder meer te horen op de laatste cd van Robert Gomez). Ze toerde eerder als voorprogramma van Midlake, stadsgenoten uit Denton.
Hoor hier.
Cry, cry, baby – Nina Nastasia
Nina Nastasia, de Newyorkse zangeres die John Peel net zo vaak bleef draaien tot haar onverkrijgbare debuut Dogs eindelijk opnieuw werd uitgebracht en ze een vaste schare volgelingen had, keert terug met een zwaar georkestreerde plaat, Outlaster. De opener Cry, cry, baby (nee, het is géén cover van de Garnet Mimms/ Janis Joplin-klassieker) circuleerde al enige tijd op het net. Steve Albini zit nog altijd aan de knoppen.
Zie en hoor Nina Nastasia en Cry, cry, baby hier.
Tamacun – Rodrigo y Gabriela
En bij wijze van toegift: dit was vorige week te horen binnen de muren van Het Witte Huis, waar Rodrigo y Gabriela (net als Obama’s favoriet Beyoncé) een staatsdiner met de Mexicaanse president Felipe Hinojosa en tweehonderd genodigden muzikaal mochten opluisteren. De leden van dit vingervlugge Mexicaanse gitaarduo, Rodrigo Sánchez en Gabriela Quintero, delen een trashmetal-verleden en namen behalve eigen werk ook covers op van onder meer Metallica. Het opgewekte Tamacun, terug te vinden op hun titeloze cd uit 2006, draaiden we indertijd met veel instemming in De Ochtenden.
Zie en hoor Rodrigo y Gabriela en Tamacun hier.
