Welke muziek klonk deze week in Villa VPRO?
Airplanes – Local Natives
Airplanes is één van de prijsnummers op de eersteling van de Californische belofte de Local Natives, afgelopen week op toernee in Nederland. De cd heet Gorilla manor, en dat is ook de naam die het vijftal het huis gaf waar ze enige tijd hun muziek en artwork maakten. Groep grossiert in spannende ‘tribal’ ritmes en klinkt op haar debuut al behoorlijk volgroeid.
Zie en hoor Local Natives met Airplanes hier. En een live-versie voor BBC Radio 1 hier.
Goodbye England (covered with snow) – Laura Marling
Eén van de indrukwekkendste optredens tijdens het Crossing Border-festival in november was dat van de 19-jarige Britse folkzangeres Laura Marling. Haar krachtige stemgeluid vulde een veel te krap bemeten zaaltje, waar ze optrad samen met een celliste, terwijl ze zichzelf begeleidde op gitaar. In 2008 had Marling, dochter van een folkmuzikant, al grote indruk gemaakt met haar debuut Alas I cannot swim. Afgelopen jaar werkte ze onder meer samen met de bevriende muzikanten van Noah & The Whale en Mumford & Sons. In afwachting van haar tweede volwaardige cd dit voorjaar bracht ze net voor de jaarwisseling deze wintersingle uit, Goodbye England (covered with snow). Eerder deze week onthulde ze aan de NME dat er dit jaar maar liefst twéé cd’s zullen verschijnen, I speak because I can in maart (waarop dit nummer te vinden zal zijn) en een minder ingetogen plaat in het najaar, beide geproduceerd door Ethan Johns. U hoort mij niet klagen.
Zie en hoor Laura Marling over besneeuwd Engeland tijdens een recent optreden in het Bandra Fort-theater in Mumbai hier.
What makes him act so bad – Adam Green
Van de nieuwe, alweer zesde solo-cd Minor love van Adam Green, de voormalige zanger van de Moldy Peaches, die na Roy Oribson en Frank Sinatra nu vooral op Lou Reed begint te lijken. Het mag dan al jaren weinig opzienbarend zijn wat Green laat horen, charmant is het nog altijd. Hoor What makes him act so bad hier.
Free to walk – Mark Lanegan & Isobell Campbell
Op de cd We are only riders – The Jeffrey Lee Pierce Sessions Project zijn vrienden en bewonderaars te horen van de zanger Jeffrey Lee Pierce, die medio jaren negentig overleed. ‘When I would talk with Jeffrey, I felt I was spending time with a ghost. It was like he was already gone somehow. Jeffrey was in touch with something that was very huge and very dark. Eventually it got him. I think he always knew it was only a matter of time’, zegt Henry Rollins in het begeleidende boekje. Rollins is overigens één van de weinige bevriende tijdgenoten die niet te horen is op deze bijzondere plaat. Pierce, vooral bekend als boegbeeld van de legendarische groep The Gun Club, liet een aantal schetsen na van country-songs die hij opnam met zijn begeleider Cypress Grove en die nu worden afgemaakt door onder anderen Debbie Harry (Pierce was ooit voorzitter van de Blondie-fanclub), The Raveonettes, Nick Cave, Lydia Lunch (ja, die is er ook nog!) en Johnny Dowd. Ook van de partij zijn Mark Lanegan en Isobel Campbell, the beauty and the beast, die aan het werk zijn gegaan met de ruwe demo van Free to walk.
Zie en hoor Jeffrey Lee Pierce zelf met Robert Wilkins’ Alabama blues hier. En in de gloriedagen van The Gun Club met zijn weergaloze en angstaanjagende versie van Robert Johnsons Preaching the blues hier.
I am the resurrection – Codeine Velvet Club
Codeine Velvet Club is een zij-project van zanger Jon Fratelli van de Schotse groep The Fratellis, waarin hij blijk geeft van een zwak voor zonnige sixtiespop. Op de titelloze cd van Codeine Velvet Club werkt hij nauw samen met jazz-zangeres Lou Hickey, zoals in deze door dat stampende einde tikkie pompeuze Stone Roses-cover, die een dubbele A-kant vormt met single Hollywood.
Zie en hoor een live-versie van I am the resurrection in Glasgow in november jl. hier. En zo klonk het live in Blackpool ten tijde van de Madchester-rage in 1989 bij de Stone Roses.
I’ve got a feelin’ – Jenni Muldaur
Jenni Muldaur, dochter van folkblues-zangeres Maria Muldaur en gitarist-songschrijver Geoff Muldaur, stond als achtergrondzangeres al menige grootheid bij, zoals Lou Reed, John Cale en Eric Clapton. Op haar eigen Dearest darlin’ (de eerste na haar titelloze debuut in 1992) toont ze zich van haar meest soul-volle kant. Plaat is opgedragen aan gitarist Sean Costello, die vlak na de opnames op 29-jarige leeftijd overleed.
The pharmacy – Bettie Serveert
En tot slot dit opwindend gretige nummer van de nieuwe studioplaat Pharmacy of love van de Amsterdamse trots Bettie Serveert in topvorm. Zie en hoor ook Deny All vorige week in De Wereld Draait Door hier.
